Just another site

Posts Tagged ‘immigration

New Statesman: Why are pregnant women being detained in Yarl’s Wood?

leave a comment »

When the Yarl’s Wood immigration removal centre opened its doors in November 2001, it was billed as an extension of an airport waiting lounge, but for some of those who have passed through its barbed wire fences, it feels more akin to a prison. And a secretive prison at that. Just last year, the United Nations special rapporteur for violence against women was denied entry. Cameras are prohibited within the facility.

Rather than a short “transit”, some detainees will spend months and even years in detention. And despite the hotel-like description on its website (“All bedrooms have en-suite wet room and toilet and are tastefully decorated with floral curtains”), two former detainees I spoke to, a husband and his pregnant wife, described their experience as “worse than in the third world – the UK says it has the best human rights, but as someone who’s been through the system, I didn’t experience this”.

Yarl’s Wood has become notorious for a number of controversies since its opening, including the detention of children until as recently as 2010. Over the years, campaigners have pointed to consistent allegations of abuse within its walls, including racist taunts and “improper sexual contact” with female detainees. And in 2011, the treatment of pregnant women at the centre hit the headlines when it was revealed one pregnant detainee collapsed after enduring a four-day journey from Belfast to Yarl’s Wood in Bedfordshire via Scotland and Manchester. In a recent case, a pregnant detainee miscarried after collapsing at the facility.

New evidence from the charity Medical Justice now shows that some pregnant women in detention are receiving sub-standard medical care, putting the life of both mother and child at risk.

A Home Office investigation is currently pending into claims against Serco, the private company contracted to run the centre, made by the couple I spoke to. The allegations include the manhandling of an expectant woman, despite it being unlawful to use force on pregnant women to achieve removal, and accusations medical staff ignored serious symptoms including abdominal pain and vaginal bleeding. The woman, who is currently five months pregnant, complained: “I kept being told everything was normal, but I knew something was wrong.” Upon release, she was treated for an infection that can cause miscarriages and stillbirth.

A recent investigation by Channel 4 News highlighted the abuse and harassment of women within the centre and the devastating consequences for their mental and physical wellbeing, particularly when many have been victims of sexual assault, trafficking, and various forms of violence in their countries of origin. The consequence of this abuse is even more precarious for pregnant women who – according to the government’s own guidelines – should only ever be held in exceptional circumstances. In damning evidence to an inquiry by the all-party parliamentary group on refugees and the all-party parliamentary group on migration into the detention of pregnant women, team inspector at HM Prisons Inspectorate Hindpal Singh Bhui stated: “…we haven’t found those exceptional circumstances in the paperwork to justify their detention in the first place.”

Serco claims it provides “a comprehensive primary care service for all of our residents” but Medical Justice, a charity whose volunteer clinicians visit and assess detainees, has observed that the standard of care within the centre often falls short of NICE Guidelines and comparable recommendations. One volunteer midwife said:

I’ve seen women who need urgent medical and obstetric care, who I would have admitted immediately to hospital if I’d seen them in my normal practice, be denied access to hospital, one had an ambulance they called turned away at the gates and many have been denied pain relief and other symptomatic treatment. The delay in getting them to an obstetrician was sometimes over a week. Some of these women had risk factors for life-threatening conditions.”

The UK Border Agency claims not to know the exact number of pregnant women detained, but over a ten-month period beginning in March 2013, Medical Justice saw 21 detained pregnant women, one of whom was held for 122 days. Their case review showed that the detained pregnant women were around 7 times more likely to experience complications in pregnancy and for Phoebe Pallotti RM, a registered midwife and academic who volunteers with Medical Justice, the reasons are all too clear: “I’ve seen women with serious complications of pregnancy been forced to miss vital appointments because of their detention and recommendations from previous treating doctors and advice given by myself be routinely not acted upon and urgent care seriously delayed.”

For Pallotti, stories of pregnant women’s concerns about their and their child’s health being ignored by medical staff at Yarl’s Wood are all too common. In the majority of the cases she documented, medical staff seemed to flout standards of care applied in the wider community, including basic procedures such as informing patients about the medications they were being given and their potential side effects: “I’ve seen very vulnerable pregnant women with documented histories of depression or presenting with symptoms of depression and PTSD been given medication for preventing malaria (so that they could be removed) which we never use in the NHS for anyone with mental health problems because it can and does cause psychosis and suicidal ideation. In some cases their mental health seriously deteriorated.”

One former detainee charged midwifery staff from a local trust with falsifying information in her pregnancy records – she says she was denied routine consultations, including the standard testing for down-syndrome. She also accused the nurses at Yarl’s Wood of being complicit in the abuse she says she suffered: “They [the guards] were pulling me by my (pregnant) stomach and the nurses were just watching on even though I was calling for help.”

The primary purpose of detention is removal, but according to the most recent review by Medical Justice, of the 21 pregnant women they visited, none were actually removed and all but one were released back into the community. One woman left the UK voluntarily.

In response to the allegations made by Medical Justice, a Home Office spokesperson said:

Home Office detention policy is that pregnant women should not normally be detained. However, pregnant women may be detained when their removal is imminent and medical advice does not suggest the baby is due before the woman’s expected removal date. Women who are less than 24 weeks’ pregnant may also be detained under the fast track asylum process.

All detainees have access to healthcare facilities and medical advice at all times. There is a complaints system for anyone who feels they have not been treated in accordance with our standards and all complaints are investigated thoroughly.

The former Prisons and Probation Ombudsman, Stephen Shaw, is undertaking an independent review of detainee welfare and will pay particular attention to detainees who may be especially vulnerable, including pregnant women.”

As debates on immigration heat up close to the elections, the cost of detention to the tax payer is a hot topic. But the charity points out that detaining someone is around £30,000 more expensive annually than supporting them in the community and that contrary to popular belief, not only do pregnant women rarely abscond, but where deemed necessary, they can be removed from the country after the child’s birth. For Pallotti, this just confirms her view that the policy of detaining pregnant women needs reviewing. “Regardless of one’s views on immigration,” she noted, “the detention of pregnant women may not often be successful at achieving deportation, costs a lot of unnecessary money, and can be very damaging to the pregnant mother.”

You can read the original article here


Written by Myriam Francois

April 1, 2015 at 11:04

ZAMAN newspaper (Turkish) İslam Avrupa’ya yabancı bir din değil

with 5 comments

I was interviewed in Zaman newspaper on a variety of topics including Muslim integration and the place of Islam in Europe  – you can read the piece here in Turkish


Avrupa’da iyi eğitimli, üst-orta sınıfa mensup, içinde yetiştiği toplumla bağlarını koparmamış genç Müslümanların sayısında kayda değer bir artış var. Myriam François-Cerrah bu profilin dikkat çekici temsilcilerinden biri. Cerrah’ın söyledikleri ise ezberleri bozacak cinsten…

Avrupa’da İslam ve Müslümanlara dair tartışmaların seçim kampanyalarını etkilediği bir süreci geride bıraktık. Bu sırada ‘Avrupa ve İslam’ kelimelerinin çoğunlukla artan yabancı düşmanlığı ve İslamofobya ekseninde yan yana getirildiğine tanık olduk. Her ne kadar Endülüs’ten bu yana Avrupa’nın yerel bir unsuru olsa da, İslam’ın sadece göçmenler ve azınlıklarla ilişkilendirilerek değerlendirilmesi yaygın bir alışkanlık hâline geldi. Oysa Fransa’daki seçim kampanyalarının da işaret ettiği üzere İslam harici bir faktör olmaktan çıkıp Avrupa’da gündem belirleyen ve ‘Avrupalı’ kimliğinin oluşumuna katkıda bulunan önemli bir referans olmaya doğru ilerliyor. İslam sadece göçmenlerin, yabancıların temsil ettiği bir fenomen değil, Avrupalı Müslümanlar sayesinde içeriye ait, yerli bir bileşen artık. Bu tespitin izlerini, sayıları her geçen gün artan Avrupalı yerli Müslüman’ın varlığında da görebiliyoruz. Özellikle Batı Avrupa’da iyi eğitimli, üst-orta sınıfa mensup, içinde yetistigi toplumla bağlarını koparmamış genç Müslümanların sayısında kayda değer bir artış gözleniyor. Myriam François-Cerrah bu profilin dikkat çekici temsilcilerinden biri.

Fransız baba ve İrlandalı annenin kızı olarak 1983 yılında İngiltere’de dünyaya gelen François-Cerrah’ın genç yaşına rağmen çok renkli ve etkileyici bir öyküsü var. Soyadındaki ‘Cerrah’ı İngiltere’de yaşayan Türk asıllı eşinden alan Myriam, entelektüel bir ailede büyümüş. Anlattıklarına göre, yatırım bankacısı olan babası tarih ve felsefeye çok düşkün biridir. Annesi ise Marksist – feminist literatüre aşina bir öğretmen. Myriam, evdeki tartışmaların entelektüel gelişiminde büyük katkısı olduğunu, özellikle annesinin fikirlerinden çok etkilenerek yetiştiğini söylüyor. Gençlik döneminde tam bir Jean-Paul Sartre hayranı olan Myriam, onun hayatı ve fikirlerine hâlâ saygı duyduğunu belirtiyor.

Çocuk yaşta oyunculuğa başlayan Myriam François , Hollywood tecrübesi sonrasında eğitim hayatına devam eder. Cambridge Üniversitesi Sosyal ve Siyasal bilimler bölümünden mezun olduğunda 21 yaşındadır. Kültürel anlamda Katolik olarak yetiştirildiğini söyleyen Myriam, o dönemde şüpheci bir Hıristiyan olduğunu ve organize dinlere karşı güvensizlik duyduğunu anlatıyor. İslam’la ilgilenmesi Müslüman bir arkadaşıyla yaşadığı tartışma ertesinde başlamış. Arkadaşına fikirlerinin yanlışlığını gösterebilmek için Kur’an okumaya girişen Myriam, sonrasında daha açık bir zihinle onu anlamaya çalıştığını ifade ediyor. Fatiha süresinin başında, ilahi hitabın tüm insanlığa yönelmiş olması onu şaşkına çevirmiş.

Kur’an’ın dilini hem tanıdık hem de farklı bulduğunu, bazı taraflarıyla ona eski kutsal metinleri hatırlattığını ama bazen onlardan çok farklılaştığını söylüyor. Kur’an’ı okudukça Hıristiyanlık hakkındaki şüphelerinin netleştiğini fark eden Myriam, insanın kendi fiillerinin sorumluluğunu tek başına taşıyan varlık olarak tanımlandığını görünce aniden kendisini bir yetişkin gibi hissetmeye başladığını söylüyor. Myriam François, rölativizmin hüküm sürdüğü bir dünyada Kur’an’ın objektif ahlaki ilkeler ve referans çerçevesi sunmasının önemine işaret ederken onun mesajından nasıl etkilendiğini şu sözlerle ifade ediyor: “Felsefi konulara her zaman derin ilgisi olan biri olarak Kur’an’ın insanlığın bütün felsefi mirasının zirvesi olduğunu hissettim. Adeta Kant’ı, Hume’u, Sartre’ı ve Aristoteles’i birleştirmişti. Varoluşun derin sorularına bir şekilde adres gösteriyor ve onlardan en hayati olana ‘neden buradayız?’ sorusuna cevap veriyordu.”

Myriam François-Cerrah’ın Kur’an’ı anlama çabası ona hayatında yeni bir sayfa açar. Cambridge Üniversitesi’nden mezun olduğu yıl Müslüman olmaya karar verir. Pek çok arkadaşı onun bu kararıyla başka bir faza geçtiğini düşünür ve fazla hırpalanmadan dönmesini ümit eder. Myriam, arkadaşlarının bu seçimin aynı zamanda bu dünyaya ait, profan bir seçim olduğunu anlayamadıklarını söylüyor. Çünkü müslüman olmak bu dünyadan el etek çekmeyi gerektirmiyor. Bazı arkadaşları ise kararını anlayışla karşılar ve onu desteklemek için ellerinden geleni yapar. Çocukluk arkadaşlarının bir kısmı ile hâlen çok yakın olduğunu ve onlar sayesinde ilahî mesajın evrenselliğini gördüğünü söyleyen Myriam için, Müslüman olsun olmasın her insanın yaptığı iyi amellerde ilahî değerlerin ışıltısı var.

Hz. Muhammed’in (sas) kişiliğinde kendinden önce gelen Hz. Musa, Hz. İsa ve Hz. İbrahim gibi çok büyük vazifeyle görevlendirilmiş birini gördüğünü söyleyen Myriam, onun hakkında sahih bilgiye ulaşma konusunda sıkıntılar yaşamış. Başka tarihî şahsiyetlerin hayatı söz konusu olduğunda Batılı araştırmacıların uyguladığı ‘tarihî relativizm’ yönteminin Hz. Muhammed (sas) söz konusu olduğunda bilinçli şekilde, onun şahsiyetini küçümsemek adına ihmal edildiğini fark ediyor. O yüzden onun hayatı ve kişiliğini oryantalist iftiralardan arınmış şekilde hakiki olarak anlamak için çok çaba sarf etmiş.

Myriam François-Cerrah Müslüman olduktan sonra MEND adında Filistinli bir STK için çalışmak üzere bölgeye gitmiş ve ‘şiddet içermeyen sorun çözme teknikleri’ konusunda eğitimlere katılmış. 2005 yılında ise Ortadoğu politikaları konusunda yüksek lisans tezi için Amerika’ya Georgetown Üniversitesi’ne giriyor. Amerika’dayken dış ilişkiler konusunda pek çok makaleye imza attığı gibi Bassam Haddad’ın ‘Araplar ve Terörizm’ adlı belgeselinin yapımına katkıda bulunmuş. İngiltere’de yayımlanan ve genel yayın yönetmenliğini İngiliz muhtedi Sarah Joseph’in yaptığı İslami hayat tarzı dergisi ‘Emel’in eski editörlerinden biri olan Myriam, hâlen dergiye katkıda bulunan isimler arasında. Exeter Üniversitesi’nin Avrupa Müslüman Araştırmaları Merkezi tarafından hazırlanan ‘İslamofobya ve İslam karşıtı nefret suçları’ başlıklı çalışmasına bir bölüm yazan Cerrah, şu sıralar Oxford Üniversitesi’nde doktora çalışmalarına devam ediyor.

Myriam François, kendi duruşunun, içinden çıktığı topluma ve kültürüne karşı bir reaksiyon ya da muhalefet olduğu kanısında değil. Bilakis bunu şimdiye dek biriktirdiklerinin takdire şayan olduğunun bir tür sağlaması gibi algılıyor. İlk zamanlar kendisini İngiltere’deki İslam toplumuyla özdeşleştirmekte zorlanmış. Pek çok caminin kendisine cazip gelmediğini ve bazı kurallar ve teşrifatın kafa karıştırıcı ve sıkıntı verici olduğunu itiraf ediyor. Bazı şeyleri çok garipsemiş, bazı tavırları ise çok karmaşık bulmuş. Dış görüntüye, haricî olana öze ait olandan fazla önem veriliyor oluşu onun için hâlen hayal kırıklığı olmayı sürdürüyor. Myriam, kendinden emin ve kendini iyi ifade edilebilen ve günümüz tartışmalarına katkıda bulunabilecek bir ‘İngiliz Müslüman Kimliği’ne çok ihtiyaç olduğu görüşünde: “İslam yabancı bir din değil, biz Müslüman olarak kendimizle irtibatımızın kesildiğini, kendi kimliğimizin izlerini kaybettiğini düşünmemeliyiz. İslam bize ait doğruların ve iyinin onaylanması, kötülerin ise düzeltilmesi anlamına geliyor.”

İslamofobya ile ilgili çalışmalara katılan Myriam, bu olgunun Avrupa’da yükselişte olmasını ekonomik sorunlara bağlıyor. Kriz dönemlerinde hem yabancı düşmanlığı hem de ayrımcılık vakalarının arttığına dikkat çeken Cerrah, araştırmaların son dönemde pek çok Avrupa ülkesinde İslam karşıtı tavırlarla birlikte anti-semitizm’in de yükselişte olduğunu gösterdiğinin altını çiziyor. İslamofobya’nın yabancı düşmanlığının bir parçası olduğunu düşünen Cerrah, Edward Said’e atıfta bulunarak, oryantalist müktesebatın, Batı’daki mevcut İslam algısını hâlen etkilemeye devam ettiğini ifade ediyor. Avrupa’da artan İslami görünürlüğün tetiklediği tartışmaların ülkeden ülkeye değiştiğini söyleyen Myriam, Fransa’da bunun büyük problem hâline gelmesini şöyle açıklıyor: “Fransa’da bütün vatandaşların Cumhuriyet yapısı içinde eriyeceğine dair mit, bunun büyük bir problem olarak algılanmasına sebep oluyor. Vatandaşlık nosyonu, eşitliğe işaret etmek üzere bütün farklılıkların silinmesi üzerine inşa ediliyor. Oysa gerçeklik böyle değil, bütün vatandaşlar farklı. Bu farklılıklar ortadan kaldırılamaz. Eşitsizlikler devam ettiği gibi vatandaşların topluma katılımı noktasında entegrasyon problemi ortaya çıkar.”

Bütün Avrupa ülkelerinde Müslümanların işsizlik, ayrımcılık, ırkçılık, düşük eğitim düzeyi gibi ortak problemleri olduğunu hatırlatıyor. Bunun yanında ülkeden ülkeye değişen problemler var. Mesela İngiltere’de başörtülü kadınları hemen her sektörde görebilirsiniz fakat Fransa’da bu durum nadirdir. Avrupa’da aşırı sağın yükselişi pek çok azınlık için ortak problem.

 Avrupa’daki anlatı, Hıristiyanlık ve Museviliğin modern Avrupa kimliğinin gelişiminde etkili olduğu yönünde. Myriam bu konuda hemfikir. Fakat “Hıristiyanlığın yahut Museviliğin paylaşıp da İslam’ın paylaşmadığı ne tür değerler vardır?” sorusunu sorarak ilave ediyor: “Onlar da bizim tarihimiz ve değerlerimiz cümlesindendir.”

Müslümanların, Avrupa kimliğini oluşturan değerler konusundaki tartışmada taraflardan biri olması gerektiğine inanıyor: “Bunun ötesinde ortak kültürümüzün iyi taraflarını muhafaza etme noktasında, toplumumuzun gelişimi için, hastalıklarımıza çözüm bulmak için Müslümanlar da katkı sunmalı.Daha iyi bir Avrupa, hatta daha iyi bir dünya için diğerleri arasında onların da sesine kulak verilmeli.”

Myriam Cerrah ‘İngiliz Müslüman kimliği’ne ısrarla vurgu yapıyor. Bunun tam olarak ne anlama geldiğini sorduğumuzda verdiği cevap şu: “Bir İngiliz olmak İngiliz tarihini, kültürünü bilmektir. İslam 7. yüzyıl Hicazi Arap kültürünü İngiliz kültürü ile değiştirmeyi gerektirmez. İslam’ın değerleriyle kendi farklı kültürlerimizi geliştirmek, arıtmak ve zenginleştirmek durumundayız. Müslüman olmak ‘yabancı’ olmak demek değildir. Bana göre İslam temas ettiği her kültürü en kâmil şekilde zenginleştiren ahlak ve değerler bütünüdür.”

Myriam François, soyadındaki ‘Cerrah’ı İngiltere’de yaşayan Türk asıllı eşinden almış. Türkiye’yi ve Türkleri çok sevdiğini belirtiyor. Her yıl eşinin memleketinin bulunduğu Karadeniz’e geldiklerini, özellikle Kaçgar dağlarında rafting ve trekking yapmaktan hoşlandığını anlatıyor. Türkiye siyasetiyle ilgili gözlemlerini ise şöyle ifade ediyor: “Türkiye hakkında biraz çalışmıştım. Bazı Avrupa ülkelerinde olduğu gibi yolsuzluk önemli bir problem. Bunun yanında ordunun rolü ve son yarım yüzyılda politik alana yaptığı müdahaleler Türkiye’nin seçtiği demokratikleşme yolunda bir tehdit olmaya devam ediyor. Fakat Avrupa ekonomisi derin bir durgunluk yaşarken Türkiye’nin patlama yapıyor oluşu da dikkat çekici ve bu konuda Türkiye’den öğrenecek çok şeyimiz var.”

Sinema, idealleri yaymak için iyi bir imkân

Londra’nın Fransız muhitinde doğup büyüyen Myriam François-Cerrah’ın henüz 12 yaşındayken popüler bir Hollywood filminde rol alması onun hayat hikâyesinin  en ilginç ayrıntılarından biri. Myriam (o zamanki adıyla Emilie François) çocuk yaşlarında oyunculuğa merak salar.

Lokal bir tiyatro grubunda derslere devam ederken kendisine bir oyunun birkaç bölümünde rol alması teklif edilir. Bu şekilde başlayan oyunculuk macerası Hollywood filmlerine kadar uzanır. 1995 yılında Emma Thompson ve Kate Winslet’in başrol oynadığı gişe filmi ‘Sense and Sensibility’de çocuk oyuncu olarak kamera önüne geçer. 1997’de çekilen ‘Paws’ ve 2000’deki ‘New Years Day’ filmlerinde ise başrol oyuncularından biridir. Myriam François-Cerrah oyunculuğa ve o dönemki iş arkadaşlarına hâlâ büyük bir muhabbet ve saygı beslediğini söylüyor. Ona göre sinema, ideallerin yayılması için çok elverişli bir imkân sunuyor. Bu yüzden film sektörüyle ilgisini kesmeye niyetli değil. Kamera arkasında da olsa bu sektörde bir şeyler yapmaya devam etmek istiyor. Film endüstrisinde daha çok Müslümanı görmek umudunda olduğunu da özellikle vurguluyor.



Written by Myriam Francois

September 3, 2012 at 22:30